اثری از بودن

عیدتان مبارک

a-jafarizade — Fri, 27 Nov 2009 19:22:36 GMT

صداي لبيک مي آيد و تنها پاک ترين آيينه است که تششع نور کلام حق راجذب خواهد کرد.

اين روزگار بدترين روزگارهاست اينجا آتش حب خلافت شعله مي زند و پينه پشياني ها بين حق و باطل فاصله انداخته است.

دوباره تاريخ جاهليت را مزمزه ميکند و جُهّال دگرصنع و مدح مصنوع دست خود را در کنار گذاشته اند و در خانه ي خدا به پشت مجهول الهويه اي تا خرخره مست کمر به قدقامت نا خداي نشناخته ي او بسته اند.

حرم گرماي ولايت بود وبود نبود مردمان آن روزگرم شدن در کنار خاکستر جامانده از سقف سوخته ي سقيفه شده بود.

آسمان آبي و بي ابر عصمت بود و بود نبود مردمان آن روزنفس کشيدن در هواي سمي اميرالمومنين خود ساخته ي اموي گشته بود.و اين جاهليت بو جهل را هم به شکوه انداخته بود.

آن روزها آزادي بود ولي مردم در حصار تن اسير بودند. پاهاي به خاک دوخته شان به سرهاي جامانده بين ملک و ملکوت حکم ميراند،جشم ها نور را مي ديد و دل هاي کور پرده مي افکند تا نبينند جلوه ي وجه ا.. را و نشنوند نغمه يار را و اين عاقبت کفر بود و نفاق

که بر دل ها و چشم ها و گوش ها اندود گذاشته بود.

جز اندکي، عقل ها بي تدبير بود. ديگران خرد را خٌرد کردند و پايمال پاي سگان معاويه کردند،گرد و خاک بازي بوزينگان دربار بر دلها زنگار گذاشت و جمعي را صداي جرنگ جرنگ بر هم ريخته تله هاي سکه بر هم کر کردو جماعتي را زرق و برق سکه هاي اموي کور و دربار در درياي شراب و مستي خفه شد.

صد واي و هزار دريغ مردمان تقدير بدين گونه راندند که حرامزاده اي شراب خوار را اميرالمومنين خواندند و ذريه ي نبي را خارجي.

چه شده بود؟

مگر چند سال گذشته بود؟

هنوز که از صحابه ي منا اهل البيت قليلي مانده بود. يعني به همين زودي از يادشان رفته بود،چرا حافظه ها نخواستند به ياد آورد روزگار نبي را؟

چرا کسي حسين(ع) مني و انا من حسيني را ياد نداشت ؟

کاش ميگفنتد خاطرات خاطرشان را آن روز که رسول از محراب تا صحن را تا از لباس فرزندش حسين(ع) خاک بروبد و با بوسه هايش به دست و پاي وي درد را بربايد و فرياد دهد که اي واي نور ديدگانم به زمين افتاده است.

اما کسي ندانست که اين حسين(ع) همان حسين(ع) است .

آري کسي ورا نشناخت همان روز هايي که دوش بر دوش شانه به شانه ،همه بايک ظاهر به مطاف بيت حق مي پرداختند.

آن مردمان هم مثل او جامه اي سفيد به دوش داشتند و پاپوشي به پا، اما چه عجب که صورت ها نمادي از سيرت نيستند همان ساني که همساني صورت گواهي بر همدلي و هم رتبگي به نزد صاحب خانه کعبه ندارد.

گشتن بهانه بود و جستن بها. حسين(ع) به گرد او مي گرديد و غير او به گرد غير او.اما او چه يافت و آنها چه؟

آري آنها با همان ظاهر با يک نام در طواف به دنبال حسين(ع) بودند وحسين(ع) به دنبال خود،آنها براي کشتن او مامور بودند و او براي خود .

يزيديان به فرمان خود خدا خوانده اي مي گشند و حسين(ع)به اذن خداي خود و براي خداي خود.

آنها چه شنيدند و او چرا؟ آنها فرمان از که بردند و او فرمان از که گرفت ؟

و اين تفاوت سببي شد که انها به قربان رفتندو او به قربانگاه.

سال نو مبارک

a-jafarizade — Fri, 27 Mar 2009 12:31:20 GMT

دعا

a-jafarizade — Sun, 25 Jan 2009 07:12:18 GMT

سلام!
کاش این دعا را همیشه به یاد داشتم:

خدایا تا پاکمون نکردی،

خاکمون نکن.

اعیاد مبارک

a-jafarizade — Tue, 05 Aug 2008 16:31:18 GMT

سلام!

اعیاد زیبای شعبان بر همگی مبارک.

من بلاخره عکس آپلود کردن رو یاد گرفتم انشاالله فتوشاپ هم که یه خرده راه بیفتم اینجا هم بهتر میشه.

عیدانه

a-jafarizade — Wed, 16 Jul 2008 12:50:18 GMT

امین بود و امانت نبود

عمارتِ ابراهیم بنای مکّه هم چیزی جز خشت نمی نمود.

چشمان دُخت اَسد با بدر قمر واگویه داشت.

ماه تمام بدر در آسمان به چشمان ِ ماه فاطمه،نوید آمدن شیر بدر را می داد.

بر فاطمه بنت اسد اظهر من الشمس بود که از صباح بعد او را امّ اسد می خوانند.

داستان جاذب و مجذوب آنگونه شد که فاطمه خود را در کنار کعبه دید.

ولی نه انگار داستان رُجعَت است اینبار.

فاطمه ی آبستن آمده بود تا شاید روح را بر پیکر فروگذارد .

و باز روح به پیکرباز گرداند.

او آمده بود تا امانت خویش بر منزل مقصود زمین گذارد.

دق الباب کرد ، صدایش خانه خدا را فراگرفت و رخصت طلبید

خدای بار دگر لبیک گفت.

او، نه در گشود بل سینه از شوق حضور مهمان چاک نمود.

آنهنگام فاطمه امانت به صاحبش رساند و جان را به کالبد نشاند.

تا طواف ابی طالب و محمد امین، گـِرد گـَردی خشت نباشد.

لیله القدر در گرفت و مصحف امین در دستان فاطمه آغوش گرفته بود .

این" قد افلح المومنون " بود که به پدر و محمد نزدیک میشد

فاطمه پای از کعبه بیرون نهاد .

تا این بار خورشید دِگر تابش نیاشد و به یک باز تابش مبدّل شود.

فاطمه تمام ِ کائنات را در آغوش گرفته بود و سنگینی یک طفل را بیشتر حس نمی کرد .

ابو طالب و محمد نزد وی آمدند تا وجه الله بنگرند .

عین الله بر روی پدر و محمد باز شد وتبسم کرد

ید الله بر آغوش پدر فرود آمد

و بر محمد از زبور و تورات وانجیل و قرآن نیامده ، کلمه الله جاری کرد.

آنگاه " قد افلح المومنون " معنا شد

تا امانت به دست امین برسد

---------------------------------------------------------------------------------------------------

بحث در متن قبلی و قسمت نظراتش همچنان ادامه خواهد داشت.

علل تداوم جنگ بعد از خرمشهر

a-jafarizade — Wed, 02 Jul 2008 07:09:18 GMT

سلام!

من یه اشتباهی کردم و باید قبل از آوردن حرف دلم دلایل عقلی ای که باعث میشه من یه سری چیزها رو بپذیرم برای کسانی که اینجا رو می خونن بیان کنم که اونها هم با عقل قبول کنن و بعد با دل بپذیرند.

توی این متن قرار تحقیقی رو که قبل از رفتن به مناطق جنگی داشتم بیان کنم خیلی هامون این حرفها رو شنیدیم:

چرا بعد از فتح خرمشهر ایران صلح!! رو نپذیرفت؟! جون این همه جوون؟! برای چی اونها رو جلوی گلوله ی دشمن فرستاد؟! از طرفی مگه ما نمی گیم ۸ سال دفاع مقدس؟!پس چرا به خاک عراق حمله کردیم؟و .... خیلی از این سوالها رو دیگران در ذهن من هم ایجاد کردند.پس جویای جواب شدم و بعضی از سوالها که همون اول برام مردود به نظر می رسید تا رسیدم به این سوال که:

چرا ایران پس از آزادی خرمشهر باز هم به جنگ ادامه داد و وارد خاک عراق شد؟

به دنبال سلسله عمليات‌هاي بزرگ و سرنوشت‌ساز سال دوم جنگ، سرانجام شهر خرمشهر (خونين شهر) با انجام عمليات بيت‌المقدس از تصرف دشمن آزاد گرديد، كه اين امر خود منشاء تحولات مهمي در ادامه جنگ به شمار مي‌رود.

پس از فتح خرمشهر، از ديدگاه استراتژيك و به صورت درازمدت، تداوم دفاع مقدس و تلاش براي انهدام دشمن يك مسئله اجتناب‌ناپذير بود. دستيابي به قدرت تهاجمي در جنگ عليه دشمن پس از فتح خرمشهر اتفاق افتاد؛ زيرا جنگيدن در سرزمين دشمن از مبارزه در سرزمين خودي و دفاع از آن بسيار مشكل‌تر است؛

هرچند عراق يك سال پيش از آن، قطعنامه را پذيرفته بود اما يك ماه پس از پذيرش آن از سوي ايران در داخل خاك ما جنگيد و تنها پس از آن‌كه فهميد نمي‌تواند كاري انجام دهد، مجدداً پذيرش قطعنامه 598 را اعلام كرد. بايد يادآور شد كه طي اين يك ماه، صدام تمام توان نظامي خود را در حمله به ايران به‌كار گرفت.

از جمله از منافقين كه هم‌اينك در داخل عراق اشغالي و در پناه سربازان آمريكايي بسر مي‌برند، نيز استفاده كرد و مجدداً به ايران حمله كرد. چرا كه صداميان و منافقين احساس مي‌كردند كه توان نظامي ايران در اثر جنگ و پذيرش قطعنامه ضعيف شده است.

مواضع قدرت‌هاي بزرگ نيز حاكي از آن بود كه به‌رغم تحولات شگرف در صحنه جنگ و برقراري موازنه نظامي از جنبه ارضي، پايان جنگ متصور نيست و به‌خصوص نفوذ آنها در تعيين سمت و سوي مواضع حقوقي شوراي امنيت، حل مسئله را مشكل‌تر ساخته بود. در مقطع پس از فتح خرمشهر، مبتني بر سياست‌هاي قدرت‌هاي بزرگ، شوراي امنيت نيز سكوت 20 ماهه خود را شكست و در تيرماه 1361، قطعنامه 514 را تصويب كرد.

در اين مدت طولاني كه در تاريخ شوراي امنيت بي‌سابقه است، شورا در اين مورد حمله نظامي و تجاوزات رژيم صدام به جمهوري اسلامي ايران، جلسه‌اي تشكيل نداد و قطعنامه‌اي تصويب نكرد.

شورا نسبت به جنگ عراق و ايران كه پيوسته شديدتر مي‌گرديد و بر ميزان تلفات انساني و خسارات مادي آن افزوده مي‌شد، بي‌تفاوتي شگفت‌آوري نشان داد و هيچ اقدامي نكرد كه نشان دهد به انجام وظايف قانوني خود براي برقراري مجدد صلح در منطقه خليج فارس اندك علاقه‌اي دارد.

اما قدرت نظامي ايران باعث گرديد كه شوراي امنيت به درخواست اردن و حمايت آمريكا، تشكيل جلسه دهد و قطعنامه 514 را به اتفاق آرا تصويب كند. مطابق اين قطعنامه، شورا خواستار آتش‌بس و خاتمه فوري همه عمليات نظامي و عقب كشيدن نيروها به مرزهاي شناخته شده بين‌المللي شد.

مع‌الاسف باز هم شورا حاضر نبود حداقل شرط ايران براي آتش‌بس؛ يعني اعلام عراق به عنوان متجاوز را در قطعنامه بگنجاند و لذا پيشنهاد صدام حسين، رئيس رژيم عراق، مبني بر عقب‌نشيني، پيش از آن‌كه يك تصميم باشد، يك شعار بود كه به منظور مصرف منطقه‌اي و بين‌المللي ابراز شد، ضمن آن‌كه از جنبه اجرايي در چارچوب استراتژي آمريكا قابل فهم بود.

از منظر آمريكايي‌ها، هرگونه اتمام جنگ در شرايطي كه ايران به لحاظ نظامي- سياسي، دست برتر را داشت، به منزله تسليم در برابر انقلاب اسلامي بود كه براي منافع حياتي غرب، عواقب وخيمي در پي داشت، كما اين‌كه اصولاً هدف از تحميل جنگ نيز فائق آمدن بر گسترش انقلاب اسلامي بود؛

در حالي كه پايان جنگ در شرايط برتري كامل ايران، با اين هدف مغاير بود. لذا آنها كمك‌هاي كارشناسي، فني و اطلاعاتي دقيقي براي مقابله با حمله آتي ايران در اختيار عراق گذاشتند تا از پيروزي عمليات بعدي جمهوري اسلامي جلوگيري شود.

لذا شرايط بين‌المللي، منطقه‌اي و موضع عراق نشان مي‌داد كه هيچ‌گونه اراده جدي براي صلح وجود ندارد. از سوي ديگر، تسليم وضع موجود شدن بدون روشن بودن آينده آن و همچنين عدم اطمينان به صدام حسين كه هر آن احتمال ماجراجويي جديد از جانب وي ممكن بود و نيز با توجه به برتري نظامي در جبهه‌ها و عدم امكان ادامه حالت نه جنگ و نه صلح- با توجه به آن‌كه عراق در صحنه‌هاي ديگر به‌جز زمين فعال و مهاجم بود- موجب شد جمهوري اسلامي استراتژي تنبيه متجاوز و ادامه نبرد را انتخاب كند.

استراتژي جديد نظامي جمهوري اسلامي، مطابق حقوق بين‌الملل، بر اساس دفاع مشروع قابل تبيين است، زيرا به محض آن‌كه قلمرو يك دولت مورد تجاوز واقع شد، دفاع تا داخل خاك دولت متجاوز مشروع تلقي مي‌گردد و كشور مورد تجاوز حق دارد ارتش متجاوز را درهم شكسته و نابود كند و در صورتي كه سازمان بين‌المللي به نحو مؤثري دخالت جهت محافظت از قرباني تجاوز و اعاده حقوق تضييع شده‌اش نكند، دولت دفاع كننده حق دارد شرايطي جهت جلوگيري و ممانعت از تكرار حوادث احتمالي تجاوزات در آينده به متجاوز تحميل كند.
به‌طور خلاصه در مورد پاره‌اي از دلايل و علت‌هاي تداوم جنگ پس از فتح خرمشهر مي‌توان به نكات ذيل اشاره كرد:

1- استفاده از فرصت

پس از انجام عمليات «‌ بيت‌المقدس» ايران در برتري آشكار و قابل ملاحظه‌اي از نظر قدرت رزمي نسبت به عراق قرار داشت.

منطق و دانش نظامي حكم مي‌كرد در شرايطي كه امكان كسب امتيازات مؤثرتر در جنگ وجود دارد، دفع و تعقيب دشمن ادامه يابد. از طرف ديگر عراق كه تحت تأثير ابتكار عمل رزمندگان اسلام به حالت انفعال درآمده بود، براي خروج از بن‌بست پيش آمده به كسب زمان نياز داشت تا بتواند قواي تحليل رفته خود را مجدداً بازيابي كند و نيروهاي مسلح خويش را بازسازي كند.

اين در حالي بود كه از دست دادن زمان براي نيروهاي خودي پيامدهاي منفي به دنبال داشت. لذا توقف پس از فتح خرمشهر به مفهوم ايجاد فرصت مناسب براي دشمن و از دست دادن فرصت براي ايران بود و در اين مورد كمترين ترديدي در ميان رزمندگان وجود نداشت.

2- بي‌توجهي مجامع و سازمان‌هاي بين‌المللي

در آن زمان هيچ سازوكار و يا ترتيبات بين‌المللي تضمين كننده و اطمينان‌بخش از سوي نهادهاي بين‌المللي همچون شوراي امنيت سازمان ملل متحد براي تضمين برقراري يك صلح شرافتمندانه و عادلانه و خاتمه منصفانه جنگ كه در آن حداقل حقوق و خواسته‌هاي جمهوري اسلامي ايران رعايت شده باشد وجود نداشت و هيچ قطعنامه مؤثري هم نوشته نشده بود.شرایط ایران برای صلح: شناسایی و تنبیه متجاوز و پرداخت غرامت از سوی عراق که مورد قبول رژیم عراق و سازمان‌های بین‌المللی نبود.
رژيم عراق نيز در آن ايام پايبندي مجدد خود به قرارداد 1957 الجزاير را اعلام نكرده بود.

3- شخصيت غيرقابل اعتماد صدام

رژيم عراق هيچ‌گاه قابل اعتماد نبود. حوادث پس از پذيرش «قطعنامه 598» مؤيد اين نظريه است. زيرا فقط سه روز پس از پذيرش قطعنامه توسط جمهوري اسلامي ايران، ارتش عراق وقتي در محاسبات خود به اين نتيجه رسيد كه مي‌تواند تهاجم مجددي را براي اشغال مجدد ايران آغاز كند.
اين تهاجم را هم در جنوب و هم در غرب كشور مجدداً انجام داد. در حقيقت توقف ايران در جنگ بعد از فتح خرمشهر مخاطرات بالقوه و وسيعي را براي ايران اسلامي به همراه داشت؛

چرا كه با توجه به شخصيت نامطمئن صدام و عدم اعتماد و اطمينان به مواضع سياسي حزب بعث عراق و سيال بودن رفتار سياسي اين رژيم و به‌خصوص خصومت استراتژيك حاميان صدام نسبت به جمهوري اسلامي ايران، هيچ چشم‌انداز روشن و اطمينان‌بخشي از صلح وجود نداشت.^۱

۴- مرزهای ایران تأمین نداشت. نقاطی در شلمچه، طلائیه و طول مرز از فکه تا قصر شیرین در اشغال عراق بود. شهرهای سومار، نفت‌شهر و مهران،ارتفاعات آق‌داغ، قلاویزان، میمک و مهریز عملاً در اشغال دشمن بود و دشمن بر شهرهای قصر شیرین و مهران و دشت میمک تسلط دید و تیر داشت وامکان آزادسازی این نقاط از راه مذاکره غیر معقول به نظر می‌‌رسید چون ما امتیازی برای نشستن پشت میز مذاکره نداشتیم و راهی جز ادامه جنگ وجود نداشت.

تأثير آزادسازي سرزمين‌هاي اشغالي پس از عمليات‌هايي كه از «ثامن‌الائمه» تا «بيت‌المقدس» صورت گرفت.

برداشتن فشار رواني و روحي و فيزيكي جنگ از ملت ايران و برطرف ساختن تهديد عراق از تماميت ارضي، استقلال و امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران بود. هنگامي فشارها و تنش‌ها و تهديدهاي سياسي و نظامي و رواني به دشمن تحميل شد كه جنگ به داخل خاك عراق كشانده شد.

۵- عراق در نظر داشت با برگزاری اجلاس سران جنبش غیر متعهد در بغداد و کسب ریاست دوره‌ای این جنبش برای تحقق خواسته‌های خود، به ایران فشار آورد؛ ولی ایران با حمله به داخل خاک عراق در عملیات رمضان، این امتیاز مهم و حیاتی را از عراق گرفت

---------------------------------------------------------------------------

^۱-http://www.sajed.ir/pe/content/view/4997/235/

چند منبع دیگر را هم ذکر می کنم که برای تهیه ی این مطلب و کلا جواب دادن به سوالاتی در مورد علل تداوم جنگ و علل پذیرش قطعنامه و ... می توانید به آنها مراجعه کنید.

الف- سایت ساجد که منبع بزرگی برای این اطلاعات است.

ب - کتاب علل آغاز،تداوم و پایان جنگ (نشر مرکز مطالعات و پژوهشهای سازمان بسیج دانشجویی)

ج- سایت آفتاب(قسمت مقالات و اخبار)

به امید اینکه موثر واقع بشه.

التماس دعا!

دلنوشته

a-jafarizade — Mon, 23 Jun 2008 20:42:18 GMT

سلام!

تمام درد من از این غم است بانـــو جان
که هر چه از تو بگویم کم است بانو جان
چه دور مانده ام از افتاب چشمانـــــــت
بگیر دست مرا سردم است بانو جـــــان

//وقتی این دو بیت رو خوندم خیلی خوشم اومد .نوشتمش که هم اینجا بمونه و هم دیگران بخوننش اما منبعش رو نمی دونم.//

نمی دونم چراچیزی به ذهنم نمیاد که بنویسم.و چیزی که به ذهنم میاد نانوشته و غیر قابل نوشتنه!

به همه این روز قشنگ رو تبریک میگم.

// امتحانات هم تموم شد.خدا رو شکر. انشاالله چندتا نمره ای که نیومده هم خوب بشه. من که تموم تلاشم رو کردم. مابقیش توکل بر خدا و التماس دعا!

این اون مطلب جنجال انگیز نیست. چون برای اون مطلب کمی دیگه تحقیق لازم دارم.انشاالله تکمیل شد تایپش می کنم و می ذارمش.//

یا حق!

a-jafarizade — Sat, 24 May 2008 18:59:18 GMT

سلام!

امروز قصد نوشتن مطلبی نداشتم( چه جمله ی کلیشه ای ای!!)

امتحانات نزدیکه و درسها هم اکنون نیازمند یاری سبز من هستند.برای همین و یه سری دلایل دیگه مثل ننوشتن نانوشته ها قراره من دیگه مطلبی نزنم. تا حداقل آخر امتحانات. و انشاالله اونوقت با یه مطلب بحث برانگیز برگردم. اما .... *

چه سوت و کور می شوم گاهی / تنها عبور می شوم گاهی

زمان که می گذرد اما......./ چه دیر می گذرد گاهی

(چند روز پیش نوشتمش.شاعرها به شاعری خودشون ببخشند.)

خداحافظ همه تون باشه.

------------------------------------------------------------------------------------

* به دلیل استقبال زیاد این تکه حذف شد!!!!!!!!!!( چه جمله ی معکوسی)

شهدای گمنام

a-jafarizade — Wed, 14 May 2008 13:24:18 GMT

سلام!
دلم تنگ شده. برای فکه! شلمچه! طلائیه! اروند!! دلم برای اینکه حس کنم با شهدا حرف می زنم و به حرفهام گوش می کنن تنگ شده.

حرفهای سراج ... نامه های وبلاگها.... ! نامه ای به شهید که توی وبلاگ ایران اسلام بود باعث شد دیگه طاقت نیارم و بنویسم . اجر همه با شهدا!

سلام شهدا!

باور نکن که بارانیم، ببین..... من همان گناهکار عاصیم. ببین!

نه تو آن رو سیاهیم نبین... کنار دل من آرام بنشین...میان این توفان بی امان... قدری امانم بده حتی به امان(امانت)

نمی دونم چرا باید بدونم.دارم می فهمم!؟!؟

دیشب توی جلسه کارت دعوت پخش می کردن. کارت دعوت" مراسم تشییع و تدفین پیکر پاک پنج شهید گمنام" گمنام!؟! پشت یکی از کارتها نوشته بود: " در گمنامی هم مشترکیم، تو پلاکت را گم کرده ای و من هستی ام را." و من هستی ام را!... این روزها به دنبال چیزی می گردم که آرامم کند. نمی دانم چرا! حس گمشده ای دارم یا کسی که چیزی را گم کرده.چیزی را پیدا می کنم یا خودم پیدا می شم؟

شهدا پلاکتون چی شد؟ خرد شد؟ تکه تکه شد؟ توی بدنی جا موند؟ چرا بعضی هاتون خواستین گمنام بمونین؟

شهدا کسی اونجا بهم نمیگه: چه دیر اومدم؟ دلم برای حاج همت و حرفهایش. دلم برای شهید مدق و زندگی اش ...دلم برای شهید چمران و تلاش و دیدش! ... دلم تنگ شده! شما را چه بخوانم؟ ... گمنام.... چگونه بخوانم؟... آمدم راهم ندادید. می آیید؟ چند هفته پیش اومدم دانشگاه آزاد دیدنتون. دلم می خواست بشینم اونجا و حرف بزنم.از خودتون جواب بگیرم. قرار بود اونجا بگم: "ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده... اما با دیدن اینکه نمی تونم بیام و دور معراج کنده شده، دلم سوخت! با حسرت نگاه کردم و دور زدم. جایی ندیدم که آروم بشینم و حرف بزنم. راه می رفتم و فاتحه می خوندم. نمی دونم برای شما یا برای دل سوخته ی خودم.

شهدا من اینجا چیکار می تونم بکنم؟! کجا می تونم به درد بخورم؟ پوچم. اطرافم و درسها رو هم پوچ می بینم. شهدا کمکم کنین.شماها دل کندین از این دنیا و آدمها و رفتین جنگ. جبهه. من امروز جبهه م رو پیدا نمی کنم که برم. جبهه ی نفسم. وای بر من! شهدا بیرون از خودم هم سنگر می خواهم. یاد سنگرسازان بی سنگر افتادم...

گمنام...نمی دونم هیچکدوم از شما ۵ تن تخریب چی بودین؟ می خوام سیم خاردارهای بین منو خدا رو باز کنین. می خوام مینهای گناه که روحم رو منفجر می کنه،خنثی کنین. نمی دونم خط شکن بودین یا نه!؟ اما امروز ( چه دیر) خط دلم رو شکستین. نمی دونم غواص بودین یا نه!؟ اما کاش بتونین در اروند متلاطم دلم خوب شنا کنین. کاش یکی دلم رو قسم بده تا موجش آروم بگیره!....نمی دونم بیسیم چی بودین یا نه؟! اما اخبار دلم رو به خدا مخابره کنین. شهدا شما چی بودین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شهدا وجودتون چه جوری اینطور شد؟ خالص! زنده! کمک کنین. نه خالصم. نه زنده!

شهدا برای ما حمدی بخوانید،که ما مرده ایم و شما زنده. ( اینم جمله ی روی کارت دعوتی که برام فرستادین)

----------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن. شناسنامه ی شهدای گمنام دانشگاه یزد

انتظار؟!

a-jafarizade — Thu, 08 May 2008 05:38:18 GMT

سلام!

این دفعه کمک می خوام.

چرا تعداد منتظرهای مولا کمه؟ چیکار کنیم که این انتظار توی خودمون تقویت بشه؟ و بعد از اون بتونیم دیگران رو هم منتظر کنیم؟ چه! جوری میشه این کار رو کرد؟

دیدم قراره خیلی کوتاه بشه دوتا بیت قشنگ هم نوشتم:

یا رب دل دوستان پر از غم نکنی/ با تیر قضا قامت ما خم نکنی

ای چرخ تو را به حق قرآن سوگند / یک مو ز سر عزیز ما کم نکنی