| تبليغات | X |
پیغام مدیر :
--------------------
كد لینك ما :
آذر 1388 فروردین 1388 بهمن 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386
برای جستجو در همین صفحه وبلاگ واژه كلیدی مورد نظرتان را وارد کنید :
تا به حال نفر از این وبلاگ بازدید كرده اند كه كاربر آنلاین در وبلاگ هستند .
پدر بزرگ، درباره چه مي نويسيد؟
درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه مي نويسم، مدادي است که با آن مي نويسم. مي خواهم وقتي بزرگ شدي، مثل اين مداد بشوي.
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چيز خاصي در آن نديد:
اما اين هم مثل بقيه مداد هايي است که ديده ام
پدر بزرگ گفت: بستگي دارد چطور به آن نگاه کني، در اين مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بياوري ، براي تمام عمرت با دنيا به آرامش مي رسي !
صفت اول: مي تواني کارهاي بزرگ کني، اما هرگز نبايد فراموش کني که دستي وجود دارد که هر حرکت تو را هدايت مي کند. اسم اين دست خداست، او هميشه بايد تو را در مسير اراده اش حرکت دهد.
صفت دوم: بايد گاهي از آنچه مي نويسي دست بکشي و از مداد تراش استفاده کني. اين باعث مي شود مداد کمي رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تيز تر مي شود (و اثري که از خود به جا مي گذارد ظريف تر و باريک تر) پس بدان که بايد رنج هايي را تحمل کني، چرا که اين رنج باعث مي شود انسان بهتري شوي.
صفت سوم: مداد هميشه اجازه مي دهد براي پاک کردن يک اشتباه، از پاک کن استفاده کنيم. بدان که تصحيح يک کار خطا، کار بدي نيست، در واقع براي اينکه خودت را در مسير درست نگهداري، مهم است.
صفت چهارم: چوب يا شکل خارجي مداد مهم نيست، زغالي اهميت دارد که داخل چوب است. پس هميشه مراقب باش درونت چه خبر است.
و سر انجام پنجمين صفت مداد: هميشه اثري از خود به جا مي گذارد. پس بدان هر کار در زندگي ات مي کني، ردي به جا مي گذارد و سعي کن نسبت به هر کار مي کني، هشيار باشي وبداني چه مي کني
نوشته شده توسط اثر در یکشنبه 21 بهمن1386لینك ثابت //***//
سلام!
از دوستان معذرت می خوام اگه براشون تکراریه (البته اونهایی که منو می شناسن
)! این یکی از متنهایی که ۲ سال پیش نوشتم.
در عالم به دنبال او مي گشتم . به هر جا كه نگاه مي كردم اثري از او مي يافتم .انگار خداوند از همه جا
گذشته و ردپايي بر هر چيز نهاده بود .رد پا ها را دنبال مي كردم . قدم مي زدم و از همه مي پرسيدم : خداي
من كجاست؟ راه وصال من كجاست ؟
به گل كه نگاه مي كردم گل فرياد مي زد : زيباييم قطره اي ست از اقيانوس زيباييش. زيبايي و خوش بويي
گل ردپاي خدا بود بر روي گل.
به كوه كه مي رسيدم مي گفت :سستم، سستم در برابر خالق پر استقامتم , سنگ ريزه هايم را ببين !
رو به آسمان مي كردم ، آسمان نجوا مي كرد : وسعتم كم است در برابر وسعت اهورای آسمانها.
همچنان رد پا ها را دنبال مي كردم . انگار پاياپاي خدا ، عالم را مي گشتم تا این که يك جا ديدم رد پا ها
گم شد .... نگاهم را آرام آرام بالا آوردم . جا خوردم ! به خودم رسيده بودم فهميدم او را بايد در درون خود
جست .
به جايي رسيدم كه جريان پر فشار بود پر از انرژي ,به قلبم رسيده بودم .هر چه پيش مي رفتم ضربان شدید
تر مي شد و امواج واضح تر . همچنان پيش مي رفتم اما ...
دري رو به رويم بود كه قفلي بزرگ داشت . روي در نوشته شده بود . ((ورود به قلب مغرور ممنوع)) . با دقت
به قفل نگاه كردم تا شايد راهي براي باز كردنش پيدا كنم . روي آن قفل نوشته شده بود (( غرور )) .
چند دقيقه اي با قفل ور رفتم ولي انگار قفل ، باز شدني نبود . نمي توانستم به آن سنگ بزنم چراکه مي
ترسيدم قلبم بشكند . ديگر درمانده شده بودم .آرام آرام نجوا مي كردم و با خداي خودم حرف مي زدم و
آرام آرام اشك مي ريختم ، كم كم سبك شدم . چيزي در وجودم داد مي زد وفرياد مي كشيد . مشت هايم
را به در كوبيدم و گفتم : من عاشق خالقم بگذار تا بگذرم .
قفل شكست . انگار عشق كليد قفل غرور و تنها رمز عبور بود .
در را باز كردم . ديگر هيج نمي فهميدم . اطرافم پر از احساس بود و هنوز قلبم به شدت مي تپيد . به دنبال
مركز تپش و هياهو رفتم . به نقطه اي رسيدم كه چشمه ی تپش بود، نقطه اي كه جسم از آن نيرو مي
گرفت .
آنچنان قلبم مي تپيد كه مي لرزيدم .حسي عجيب در كنارم بود . دقيق تر كه نگاه كردم ديدم جمله اي روي
آن نقطه حك شده است . جمله ای که زيبا ترين جمله ي عالم بود .
روي آن نوشته شده بود (( عاشقت ، خدا ))
و اين پررنگ ترين رد پاي او بود .
نوشته شده توسط اثر در سه شنبه 9 بهمن1386لینك ثابت //***//
لینك ثابت //***//