سلام!

صبح بود . حس عجیب و غم انگیزی داشتم. شاید دلم گرفته بود. ساعت هفت و نیم  راهی دانشگاه شدم. از سرویس دانشگاه پیاده شده بودم ،  به طرف ساختمون علوم پایه می رفتم که از مسجد دانشگاه صدای آشنایی بلند شد...

بسم الله الرحمن ارحیم.

اللهم رب النور العظیم و رب الکرسی الرفیع و رب البحر المسجور و منزل التورات و الانجیل و الزبورو ...  

آره درست میگی ! دعای عهد...

با غوغایی که توی درونم ایجاد می کرد ، آروم می شدم. سرم رو انداخته بودم پائین . شوق عجیبی داشتم. همون طور به راهم ادامه می دادم. قدمهام کوتاه شده بود و صدا مدام کمتر می شد.می خواستم همون جا وایسم و گوش کنم. خدا رو اونقدر قشنگ صدا بزنم و به خود خدا قسمش بدم که اللهم بلغ مولانا الامام الهادی المهدی القائم بامرک صلوات الله علیه و ...

اما باید می رفتم. کم کم کلاسم داشت دیر می شد. توی راهروهای  ساختمون علوم پایه دیگه صدایی نمیومد.

دلم واموند.

آروم وارد کلاس شدم و از راضیه و مریم ( دوستان دانشگاه) پرسیدم: بچه ها صدا رو شنیدین؟؟

  گیج بهم نگاه کردن و گفتن : چه صدایی؟؟

- دارن دعای عهد می خونن.

آروم به طرف پنجره ی کنارم رفتم و بازش کردم. صدا خیلی کم میومد. به بچه ها گفتم : دلم واموند.

راضیه گفت: من توی موبایلم دارم می خوای بهت بدم؟

(گاهی اوقات بلوتوس مفید هم پیدا میشه!!)

صداش رو کم کردم و گوش دادم.خیلی آرام بخش بود. حیف که وسط کار استاد اومد.

بعد از کلاس به این فکر می کردم که چه خدای مهربونی! که با صدا زدنش و حرف زدن باهاش شاد میشی!

چه خدای مهربونی که خودش غم از دلت برمی داره!

خدایا یه دعا رو همیشه تکرار می کردم و حالا هم همون دعا رو می کنم. خدایا هر کسی و هر چیزی رو ازم بگیر اما خودت رو نه!!  خدایا به همه ی ما آدمها اجازه بده که وجودت رو حس کنیم و بدونیم که هستی!

یا ارحم الراحمین!

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن / زغمهای دگر غیر از غم عشقت رها کن / تو خود گفتی که در قلب

شکسته خانه داری / شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن... ( خدا بیامرزد دکتر قیصر امین پور را!!)

نوشته شده توسط اثر در پنجشنبه 10 آبان1386

لینك ثابت //***//